OLLO AO AZUCRE

Non precisamos engadir azucre á nosa alimentación pois se atopa en todas as partes (pan,
froitas, pastas...).

O azucre puro en cantidade excesiva pode ser perigosa porque desaxusta os delicados
mecanismos de regulación que permiten almacenar e "queimar" os azucres simples.

Este desaxuste favorece a gordura (almacenamento de azucre en forma de graxas por
intermedio do fígado). Favorece tamén a diabetes(respuesta incorrecta á produción de
insulina polo páncreas); fatiga as células do páncreas.

Por que e Cómo?

Que pasa cando comemos azucre?

- As pequenas moléculas de azucre vértense rapidamente no sangue en forma de glicosa.
- A chegada do azucre prodúcese masivamente, como un torrente que estimula unha forte
rápida produción de insulina polo páncreas..
- A cantidade de insulina circulando polo sangue é entón demasiado grande.Su nivel faise
moi alto. O azucre é rapidamente almacenada e queimada, pero a acción da insulina é
demasiado eficaz e o nivel de azucre no sangue descende por debaixo do normal:
hipoglicemia.
- Este estado caracterízase por síntomas coñecidos como "baixón " produce: fatiga,
depresión, falta de concentraci´n.
- En estado de hipoglicemia búscase azucre ou café, que ten como efecto liberar o
glicóxeno do fígado e asestar un"latigazo" inmediato pola acción indirecta da adrenalina
e o derramo de azucre na sangre. Créase así un circuíto vicioso perigoso, unha
dependencia similar á dunha droga.

Que facer para evitar o exceso de azucre?

Non engadir á alimentación. Poñer cada vez menos nas bebidas, o iogur, a froia. Trata de
suprimila totalmente (un habitúase axiña).
Evitar o alchol e certos alimentos moi azucrados.
Se a pesar de todo queremos sentir a dozura, máis vale agragr mel ou melaza,
antes que azucre refinado.

http://www.youtube.com/watch?v=a58xPCC9s2Y

Francisco Cendán Lloréns (1D).

O GRAFENO

Falamos dunha substancia que revolucionará o mercado tecnolóxico.

Componse por unha estructura laminar plana, dun átomo de  grosor, composta or átomos de carbono densamente empaquetados nunha rede cristalina en forma de lámina de celdeas dunha colmea de abellas.

 Ten asombrosas propiedades:

- Alta conductividad térmica e eléctrica.

- Alta elasticidad e dureza.

- Resistencia (200 veces maior que a do aceiro).

- CapacidadE de reaccionar químicamente con outras sustancias para formar compostos  con diferentes propiedades, o que lle da a este material moito potencial.

- E moI lixeiro, como a fibra de carbona, pero moito mais flexible..

- Apenas se quenta ao conducir os electróns.

- Consume menos electricidade para unha misma tarefa comparado co sicilio.

 

Aplicaciones: Para pantallas táctiles, completamente planas, flexibles, transparentes e encartables, como a da imaxe.

Para máis información...

Alba Lema (1 Bac D)

O PLANETA FRACTÚRASE

 

O 11 de abril deste ano rexistráronse dous grandes terremotos de magnitude 8.7 e 8.2 no océano Índico, ao sueste de Sumatra. Tremeu a terra dende Australia ata India e o sueste asiático e morreron dúas persoas e outras oito faleceron por ataques cardíacos. Foron moi poucas vítimas e danos en comparación coa tremenda catástrofe do terremoto de 2004 na rexión, cando o tsunami desencadeado se cobrou miles de vidas. Pero non pasou desapercibido para os científicos: foi un grande acontecemento na historia da Terra, algo excepcional, porque eses sismos se deberon a un proceso de fractura dunha das grandes placas tectónicas (a Indoaustraliana) que forman a codia terrestre.

En realidade, o terremoto de 8.7 respondeu a catro fracturas no interior da placa, tres delas paralelas entre si e unha cuarta perpendicular a elas, formando no seu conxunto unha falla en chanzo. O proceso durou dous minutos e 40 segundos e foi seguido dúas horas despois por outro terremoto de magnitude 8.2. A zona de rotura situouse a uns centenares de quilómetros da costa occidental de Sumatra e en pleno mar. Rompeu o fondo do océano. Os terremotos deron lugar ao que os expertos denominan esgazaduras de placa.

Para ler máis

Ramón Cid.

O CERN COURIER, revista especializada que publica o Laboratorio Europeo de Física de Partículas (CERN), salienta no seu último número os resultados obtidos por investigadores da Facultade de Física da USC dentro da colaboración LHCb, na que tamén participa o Grupo de Altas Enerxías de Santiago, na busca de nova física en desintegracións dunha partícula, o mesón K ⁰ _S.   Os físicos de LHCb, coordinados por Xabier Cid e Diego Martínez Santos que actualmente se atopa no CERN, buscaban desviacións na predicción da teoría que puidesen indicar a presenza de novos fenómenos na física das interaccións fundamentais.

Ir a nova

Antonio Casares, 200 anos do seu nacemento.

Antonio Casares é un dos creadores da análise química en España e o pai da espectroscopía española. É unha figura tamén clave na introdución da anestesia e un experto en nutrición e en toxicoloxía. É un referente na análise de augas que desenvolveu durante corenta anos, contribuindo de xeito deicisivo a que a que os balnearios galegos tivesen un notable pulo ao longo do S.XIX. Fixo notables achegas no estudo das vides, no campo da mineroloxía, e mesmo é o iniciador dos estudos meteorolóxicos en Galicia. Establece a Química como verdadeira disciplina cientifica na universidade compostelá, sendo a dimensión investigadora e experimental unha das sús fundamentais contribucións.

A súa calidade como mestre foi extraordinaria como acreditan os seus alumnos, e doutra parte é autor dun dos libros máis senlleiros do S.XIX para o ensino da Química: o “Manual de Química General con aplicación a la industria y con especialidad a la agricultura”, con catro edicións ao longo de 23 anos. Ademais, traduciu textos moi importantes en Química do primeiro tercio do século XIX como o Tratado de Farmacia, Teórico y Práctico de E. Soubeiran en 1847, e o Tratado de Química Legal de Gautier de Claubry en 1852.

Está relacionado cos mellores tempos do traballo experimental na facultade de Medicina daquela época, é o primeiro decano na Facultade de Farmacia, e durante o seu mando como reitor da universidade de Santiago créase a Escola de Veterinaria, aínda que non logrou consolidarse. É o responsable da xeración da primeira luz eléctrica en Galicia e das primeiras en España, e ata participa en iniciativas de carácter forense, formando parte do equipo que estudou os restos atribuidos ao apóstolo Santiago, despois de moito tempo de estaren semidesaparecidos.

Se houbese que sinalar unha especial cualidade de Casares, destacaríamos a súa intuición. Ela está detrás da inmediata importancia que lle deu ás novas sobre o uso do éter e o cloroformo como anestésico na práctica médica; adiantouse en moitos anos a outros químicos ao recoñecer a importancia da hipótese de Avogadro, e decatuse axiña da poderosa ferramenta para a análise química que ía ser a espectroscopía.

Foi decisiva a súa contribución para a creación do Gabinete de Historia Natural, xérmolo do actual Museo de Historia Natural “Luis Iglesias” da Universidade de Santiago, e tamén para a dotación de gabinetes de Física e Química tanto para a universidade como para o ensino secundario.

Desenvolveu xa que logo súa intensa vida científica e académica en Galicia e con gran compromiso pola súa terra. En efecto, a aplicación práctica da ciencia foi unha das súas obsesións, dirixindo o seu traballo cara as implicacións á industria, a agricultura e a medicina. Trátase pois, dunha clara orientación cara ó ben común da súa terra que reflectirá en moitos dos seus traballos ao longo da súa dilatada actividade docente e investigadora.